راوی این قصّه تاریخی حاج شیخ جلیل خدایی می باشد .ایشان حدود 85سال دارد ودارای اندوخته علمی فراوان وچندسالی بعنوان دبیر شورای روحانیت شرق تهران جوابگوی سئوالات وپرسشهای علماءدرزمینه های متعدد فقه واصول ومنطق والهیات وعلوم قرآنی انجام وظیفه نموده است ویکی ازمفاخر وذخایر وزین علمی وفرهنگی روستا محسوب می شود ودرتهران ساکن است :
 مسجد روستای شایق درحدود 150سال پیش توسط مرحوم حاج مولا شایقی فرزند مرحوم حاج عبادالله شایقی ونوه مرحوم حاج محمّد یار بنا شده است وجریان ازاین قرار است محل مسجد ویاحسینیه درزمینی بوده که بعدها خانه مرحوم حاج رحمت رحمتی درآن واقع بود ودرحال حاضر خانه زینال محمّد جانی است این مکان بنابه گفته پیشینیان سه بار دراثر زلزله ویاعوامل غیرمترقبه دیگر ویران می شود وهربار خسارتی زیانباری برای اهالی بوجود می آورده است .زنده یاد حاج مولا که درآن زمان دارای ابهّت وشکوه وعظمت شخصیتی ومالی فراوانی داشته وبزرگ 60 پارچه روستاهای دورسونخواجه وقورکی سراب بوده است که مشهور به حاج موله بیک یا قزللی حاج موله بوده است وچند قطار (هرقطار7نفر شتر )وبیشتر مالکیت زمین روستا وروستاهای دیگر متعلق به این مرد بزرگ بوده است تصمیم به بناءمسجد برای اهالی محترم شایق می گیرد .
برادرش مرحوم حاج سیف الله شایقی تلاش می کند که درامر ساخت مسجد شریک شود حاجی مولا قبول نمی کند واوهم بدنبال آوردن آب شرب یاچشمه از ارتفاعات سبلان می رود وبا کانال سنگی (سیبند )آب برای اهالی روستا می آورد ودردونقطه روستا 1-جلوی مسجد 2-وسط روستا روبروی خانه مرحوم حاج محمّد حسن فرزند بدل حوض عمومی با سنگهای تراشیده شده برای رضای خدا دایر می سازد که تا اوایل انقلاب مورد استفاده عموم بوده است چون قبل از آن مردم از دره کنار روستا آب برمی داشتند واین درزمستانها بسیار مشگل ودرتابستانها هم مشگلات خاص خودش را داشته است وبدین ترتیب بانی چشمه آب شرب شایق می شود .
برای آوردن معمار جهت تعیین قبله مسجد بااسب معروف خود (چیل آت )راهی تبریز می شود دربین راه دریکی از دره های روستا به سیّدی برخورد می کند که اظهار میدارد که درتعیین قبله تبحّر دارد پس از تعیین قبله مسجد وقربانی کردن شتر وگوسفند سّید ناپدید می شود وهرچه اورامی جویند پیدا نمی کنند .
لازم به توضیح است که مسجد چوبی وگلی تاسال 1366 پابرجا بود که توسط اهالی محترم درهمان سال تجدید بنا وبازسازی گردید .
سعدیا! مرد نکو نام، نمیرد هرگز           مرده آن است ،که نامش به نکویی نبرند 
حاج شیخ جلیل خدایی